Chuckwagon Bar-b-Que

Een tweetal maanden geleden gingen we voor de eerste keer eten bij Chuckwagon Bar-b-Que in Tongeren. De uitbater is een echte Texaan , heet Chuck en staat zelf in de keuken. Sinds we ons hart jaren geleden in Texas verloren moesten we dit restaurant zeker eens bezoeken.
De eerste keer stonden we mooi voor een gesloten deur! Jaarlijks verlof! Wat een pech!

Een week later stonden we er terug aan de deur en deze keer met succes. Ik keek echt uit naar deze tête-à-tête . Het toeval wou dat er een collega van Ed aan het tafeltje voor ons zat. Ik vind het altijd zielig als ik iemand alleen in een restaurant zie zitten. We nodigden hem uit om bij ons te komen zitten. Ik had zin in een hamburger maar Ed zijn collega zat tegenover mij en ik was bang dat ik mijne ganse, zoals mijn grootmoeder dat zo mooi kon zeggen, "kom-es-voor" ging besmodderen met de sla, ketchup en tomaat die zo langs je burger afglijden terwijl je er lekker in bijt! Ik bestelde dan maar een chili con carne in plaats van een hamburger, dat leek me veiliger.

Een tijdje geleden beloofden we Philippe, de zoon van vriendin Rita, om eens samen bij Chuck te gaan eten. Dat deden we vanavond. "Man man man wat ne Burger. Real American style!" schreef Philippe achteraf op Twitter.
We werden hartelijk ontvangen door Chuck himself met een stevige handdruk. Zijn vrouw verwelkomde ons al even hartig. We bestelden een Appetizer mix voor 3 personen als voorgerecht. Een grote ronde schotel gevuld met allerlei gefrituurde hapjes. Onion rings, cheese sticks, calamaris, chicken nuggets, fishstick, shrimp en jalapeno's met kaas en de nodige dip sausjes.

Daarna koos Philippe een double bacon & cheeseburger, Ed en ik aten een double cheeseburger.
OMG! Zo zo lekker! Het vlees, "juicy gegrild". Chuck en zijn vrouw kwamen geregeld eens aan de tafel vragen of alles naar wens was. Normaal stoort me dat als ze dat zo een vier keer komen vragen maar niet bij Chuck en zijn vrouw. Toen ze vroeg of het lekker was kon ik alleen maar "hmmm zeer lekker" zeggen. Ik vroeg haar of het Amerikaans vlees was want de smaak van de burgers waren eerder zoals die van Burgerking. Ahja zei ze, onze grill is van dezelfde 'company' als Burgerking en die leveren ook het vlees omdat de burgers maar een bepaalde dikte mogen hebben anders rollen ze na de grilltijd niet uit de grill.

We waren echt dik gegeten maar Chuck en zijn vrouw lieten ons niet buiten zonder hun Cheesecake te hebben geproefd. Echte zelfgebakken cheesecake met kersen. De beste die ik ooit gegeten heb. Ik kreeg een hele uitleg van de de vrouw. Chuck maakt de bodem uit verkruimelde speculaas waar hij nog ik weet niet wat aan toevoegt zei ze, dan Philadelphia kaas en daar doet hij ook nog iets bij, vanille geloof ik en dan bakt hij die in de oven.
Zoals ik eerder zei. Het stoort "überhaupt" niet dat ze je 5 keer komen vragen of het lekker is. Het gaat er heel familiair aan toe. Met een stevige handdruk van Chuck, een hartelijke bedankt van de vrouw en 4 stukken cheesecake reden we tevreden terug naar Hasselt.

Het weer: 2:00 7°C mistig
Ed: heeft morgen vrijdag en maandag verlof

Schokkend nieuws

De aarde heeft gebeefd, niet in België maar in Christchurch, Nieuw-Zeeland. Telkens als er ergens een aardbeving geweest is, denk ik terug aan Palm Springs 1983.

Ik weet niet veel meer van dat weekendje Californië in 1983, alleen dat we dat weekend onze eerste ervaring met een kleine aardbeving hadden. Ik herinner het me alsof het gisteren was. Het moet een uur of 2 's nachts geweest zijn. We waren in onze eerste diepe slaap. Ik werd wakker van een grommend geluid in de verte. Heel zwaar en dof. Vervolgens hoorde ik een glas gerinkel, alsof er iemand met een trolley vol glazen door de gang van het hotel reed. Later bleek dit van de grote kristallen luchter in de hal te komen.
Ook al hadden we het nooit eerder meegemaakt, ik had meteen door dat het een aardbeving was. Ik riep tegen Ed "een aardbeving, wordt wakker" waarop Ed rustig bleef liggen en zei "mah nee, ze zijn hierboven aan het bowlen!" en op dat moment begint ons bed van links naar rechts te schudden, alles rammelde en ook Ed zat ondertussen met zijn slaapgezicht rechtop in bed!
Ik weet nog dat ik vroeg, "wat moeten we doen?" waarop Ed zei, "rustig blijven!" En op dat moment stopte het beven.
WOW, dat was even schrikken!!! Ik luisterde meteen naar de radio waar ze het niet eens de moeite vonden om het te vermelden. De rekken van de supermarkt lagen half leeg 's morgens maar iedereen deed alsof er niks gebeurd was. Gekke Amerikanen!

Het weer: 1:00am -3°C
Streek: 2 manden was
Kocht: een paar huisbroeken
Winkelen: deed ik in de Spar
Aan tafel: met z'n 3
We aten: kip California
Samen met Eef: keken we vanavond Desperate Housewives
Verbeterde: vorige blogpost

En dan dit nog:
Shame and Scandal in the family! Dat Koning Albert II met Delphine Boël een buitenechtelijke dochter heeft wisten we al. Vandaag blijkt dat zijn vader ook een buitenechtelijk kind had. Koning Albert II heeft dus een geheime halfzus! Hoera! Hij zou ook nog minstens 1 half broer hebben

Vrienden voor het leven

Zij gaf mijn bloemetjes water in Duitsland.
Hij ging naar de keuring met onze auto zodat we weer veilig konden rijden als we terug uit de USA kwamen.
Zij stonden ons op te wachten in Melsbroek.
Ik mocht een maandje voor we op avontuur gingen de eerste fruitpap aan hun zoontje geven,
zij en ik stopten samen succesvol met roken in 1990.
We dronken wel duizend kopjes koffie samen, aten kilo's taart.
Wij brachten voor hun in 1983 een Vic20 computer mee uit El Paso TX.
Barbecueën deden we altijd samen, zaten uren buiten in de zomer
Gingen samen op stap, hielpen elkaar met de poets en de strijk.
We brachten elkaar restjes eten om te proeven.
Hun zoon noemde me Martineke Pralieneke
Ik kan nog uren vertellen....

Na 8 jaar Duitsland verhuisden we in 1990 allemaal naar Belgie.
Zij naar Opglabbeek en wij naar Kuringen. Het is niet eens gek ver van elkaar, een kleine 40 km. De eerste jaren zagen we mekaar nog veel maar dan ging ik weer werken en zij ook.
Hij werkte in Brogel, mijn man=lief in de Luikse provincie. We verloren elkaar een beetje uit het oog, telefoneerden minder en minder maar toch wisten we dat wat er ook gebeuren zou, we zijn er voor elkaar. We hebben nu eenmaal door Duitsland een speciale band opgebouwd.

6 jaar geleden kwamen ze naar onze zilveren bruiloft.
5 jaar geleden was ik er om haar te troosten bij het verlies van haar mama.
4 jaar geleden parkeerde hun zoonlief zijn auto bij ons tijdens het Pukkelpop festival.

Elk jaar kreeg ik een nieuwjaarskaartje met de boodschap. "hopelijk zien we ons in het nieuwe jaar nog eens een keertje" tot dit jaar.
Een week of 2 na nieuwjaar dacht ik ineens. Hee, geen kaartje van hun dit jaar? en toen ging de telefoon.
"Zeg Martineke, ik dacht nu telefoneer ik de nieuwjaarswensen en maak meteen een afspraak om mekaar weer eens een keertje te zien! Dit jaar is het gedaan, we pikken de draad weer op. Verdorie, we mogen elkaar niet uit het oog verliezen!!! Ze had gelijk!

Gisteren was het dan zo ver, we gingen weer eens op bezoek bij Sophie en JP. Onze tongen hebben niet stil gestaan. Niks voelde vreemd, alsof we mekaar de dag ervoor nog gezien hadden.
Het werd een hele fijne avond en ik kroop om 2:30 met een brede smile in bed! De volgende afspraak is al gemaakt!

Vandaag: is het de dag na het aftreden van

president Mubarak
Het weer: 16:34 12°C nu bewolkt maar zonnig geweest

Ik zag: een lieveheersbeestje
Waste: mijn haar voor het eerst na de snit en zit goed!

Zag: vandaag de krokussen bloeien
Eten: kipfilet, sla en verse kroketjes
Straks: naar Inita Hasselt-Bocholt
Fumeni: genoot van de buiten

US of A

Zeker 10 minuten waren mijn ogen gefixeerd op de honderden druppeltjes regen die van het venster naar beneden gleden. Ze hypnotiseren me. Mijn gedachten dwalen weg...

Ik vlieg vanuit Melsbroek via Washington Dulles International Airport naar Dallas/Forth Worth om dan in El Paso Intl airport te landen. Onze thuisbasis voor meer dan een jaar.
Ik zie Ed weer in de verte staan, bruin gebrand, een brede smile en enkele mensen naast hem die ik niet ken maar me wel één voor één hartelijk ontvangen.

Het was hartje zomer in 1982. Ik herinner me plots die eerste kennismaking met de enorme droge hitte. Ik krijg heimwee naar ons one bedroom apartment on Viscount Blvd 79925 dat Eddy voor ons huurde terwijl ik in Belgie afscheid nam van vrienden en familie.
Naar die eerste avond, we bestelden Domino's Pizza en aten hem op aan "ons" zwembad. Naar de jacuzzi waar ik uren kon genieten van het krekelgeluid.

De 6 meter lange Lincoln met zijn versnellingen aan het stuur en de handrem aan je voeten. Waar je in een bocht van de ene kant naar de andere kant van de bank gleed.

De eerste kennismaking met een "shoppingmall", de winkels die 24 uur open waren zoals de 7eleven Waar je ging inkopen in de commissary of Safeway en je je "groceries" aan de kassa niet zelf moest inladen maar het werd voor je gedaan. De erg stevige "papieren" draagzakken! In Belgie had je enkel die uit plastiek. Zoveel mooie herinneringen, en ik kan er nog uren over vertellen en één ding is zeker, het zal altijd de meest zalige tijd uit ons leven blijven.

Ik hield van de droge hitte, het weerbericht wat je de zoveelste dag op rij zon voorspelde of dan die ene keer dat het toch eens een uurtje hevig onweerde en de droge grond het water niet kon slikken waardoor de kelder appartementen onder water stroomden, die ene keer dat je 's morgens in bikini de deur opende en er 10 cm sneeuw lag...

De telefoon rinkelt..
"Hallo met Tine"
"Dag, zeg, het is met Danny hier, het is om te zeggen dat ik maandag om 8 uur de ramen kom zetten en we beginnen boven "
"Ah fijn! we kijken er naar uit"

Gedaan met het ophalen van herinneringen, it's back to reality!